Stablecoins: hoe stabiel zijn ze écht, en waarom kan je de grootste in Europa niet meer kopen?
Er zit iets vreemds in de cijfers van de cryptomarkt. De grootste stablecoin ter wereld, goed voor ongeveer 59% van een markt van zowat 315 miljard dollar, is precies de munt die je als Europeaan op een gereguleerd platform niet meer kan verhandelen.
Dat is geen toeval en het is ook geen technisch detail. Het is het gevolg van een keuze die iets blootlegt over hoe stablecoins werken, en over wat “stabiel” in de praktijk eigenlijk betekent.
Wat is een stablecoin eigenlijk?
Een stablecoin is een cryptomunt die bedoeld is om niet te bewegen. Waar bitcoin op één dag tien procent kan schommelen, is de hele opzet van een stablecoin dat één munt altijd ongeveer één dollar of één euro waard blijft.
De reden dat ze bestaan is banaal maar belangrijk. Wie op een cryptobeurs winst wil vastklikken zonder de hele weg terug naar zijn bankrekening af te leggen, heeft iets nodig om in te schuilen. Dollars rechtstreeks op een blockchain bestaan niet. Een token dat er eentje waard is, wel.
Het beeld dat ik hier het nuttigst vind, is dat van een garderobe. Je geeft je jas af aan de balie en je krijgt een jeton. Die jeton is niet je jas — hij is een bewijs dat er ergens een jas ligt die van jou is. Zolang de garderobe eerlijk is en je jas er nog hangt, is de jeton precies één jas waard. Als de garderobe je jas intussen aan iemand anders heeft verkocht, heb je een stukje plastic.
Zo werkt een stablecoin ook. De munt is de jeton. De vraag is altijd wat er in de garderobe ligt.
Welke soorten zijn er?
Grofweg drie, en het verschil is niet academisch.
De eerste soort is gedekt door echt geld en kortlopend staatspapier. Voor elke uitgegeven munt staat er ergens een dollar of een schatkistcertificaat. USDT van Tether en USDC van Circle werken zo. Samen zijn ze goed voor ongeveer 83% van de hele markt.
De tweede soort is gedekt door andere crypto, en dan meestal met overdekking: je zet voor 150 euro aan ether vast om 100 euro aan stablecoins te kunnen uitgeven. Die buffer moet de schommelingen van het onderpand opvangen.
De derde soort is de algoritmische, en die verdient een waarschuwing in vetgedrukte letters die ik hier niet mag gebruiken. Er ligt geen jas in de garderobe. De koppeling wordt in stand gehouden door een mechanisme dat munten bijmaakt of vernietigt, vaak in samenspel met een zustertoken van dezelfde uitgever. Het is je huis verzekeren bij een verzekeraar die eigendom is van je huis.
Hoe vaak gaat het echt mis?
Vaker dan de naam doet vermoeden. Twee gevallen zijn het onthouden waard.
In mei 2022 klapte Terra in elkaar, de bekendste algoritmische stablecoin. Toen het vertrouwen wegviel, ging het mechanisme in omgekeerde richting draaien en versnelde het zichzelf de afgrond in. Tientallen miljarden verdampten in enkele dagen. De bedenker ervan werd eind 2025 tot vijftien jaar cel veroordeeld.
Interessanter, omdat het over een van de “brave” stablecoins gaat, is wat er in maart 2023 gebeurde met USDC. Circle had 3,3 miljard dollar aan reserves geparkeerd bij Silicon Valley Bank. Toen die bank omviel, wist niemand of dat geld terug zou komen. USDC zakte naar ongeveer 0,87 dollar.
Uiteindelijk kwam alles goed en herstelde de koppeling. Maar wie in dat weekend paniekerig verkocht, verloor dertien procent op een munt waarvan de hele bestaansreden is dat ze niet beweegt.
De les die ik daaruit trek is eenvoudig: een stablecoin is nooit stabieler dan de zwakste schakel in wat eronder ligt. En die schakel is meestal een gewone bank.
Wat verandert er nu de regels er zijn?
Sinds 30 juni 2024 vallen stablecoins in de Europese Unie onder MiCA. De regelgeving onderscheidt e-money tokens, die aan één munt gekoppeld zijn zoals de dollar of de euro, van asset-referenced tokens die naar een mandje verwijzen. In beide gevallen heeft de uitgever een vergunning nodig, moet hij reserves aanhouden volgens vastgelegde eisen, en moet hij houders op verzoek kunnen terugbetalen. Voor tokens die als “significant” worden aangemerkt, komt daar extra toezicht van de Europese Bankautoriteit bovenop.
En daar zit de verklaring voor het vreemde cijfer waarmee dit stuk begon. Tether koos ervoor die vergunning niet aan te vragen. Het gevolg is dat Europese platformen USDT voor gebruikers in de Europese Economische Ruimte geschrapt hebben. De grootste stablecoin ter wereld heeft de Europese markt dus niet verloren aan een concurrent, maar aan een formulier.
In de Verenigde Staten ging het de andere kant op. De GENIUS Act, die op 18 juli 2025 van kracht werd, legt uitgevers op om permanent minstens 100% dekking aan te houden. De toegelaten activa zijn strikt afgebakend: cash, bankdeposito’s, Amerikaans staatspapier met een looptijd van maximaal 93 dagen, repo’s, geldmarktfondsen en deposito’s bij de centrale bank. Die 93 dagen zijn geen willekeurig getal — het is precies de les van Silicon Valley Bank, waar langlopend papier bij stijgende rente in waarde was gekelderd.
Eén bepaling wordt vaak over het hoofd gezien en is nochtans de belangrijkste voor jou als belegger: uitgevers mogen geen rente uitkeren aan wie hun stablecoins aanhoudt. De uitgever zelf verdient wel aan de rente op zijn reserves. Jij niet.
Waarom is dat laatste zo belangrijk?
Omdat het de hele afweging omdraait voor wie stablecoins ziet als een plek om cash te parkeren.
Stel dat je 10.000 euro aan stablecoins aanhoudt. De uitgever zet dat geld in kortlopend staatspapier en int daar de rente op. Jij krijgt nul. Je draagt intussen wel het tegenpartijrisico, het risico op een technische fout in het smart contract, en het risico dat het platform waar je munten staan omvalt.
Vergelijk dat even met een doodgewone Belgische spaarrekening. Daar krijg je wél rente, valt je geld tot 100.000 euro onder de depositogarantie, en is de eerste schijf interest bovendien vrijgesteld van roerende voorheffing. Als bewaarplaats voor spaargeld is een stablecoin dus objectief het slechtere product.
Dat is geen aanval op crypto. Het is gewoon eerlijk zijn over waarvoor dit ding gemaakt is. Een stablecoin is een betaalmiddel en een tussenstation binnen het cryptosysteem. Het is geen spaarproduct dat toevallig op een blockchain staat.
En de zwakke punten dan?
Naast alles wat hierboven staat, zijn er drie die je moet kennen.
Het eerste is de concentratie. Twee uitgevers controleren 83% van de markt. Als er bij één van beide iets ernstig misloopt, is dat geen incident maar een systeemgebeurtenis voor de hele cryptomarkt.
Het tweede is de reservekwaliteit. “Volledig gedekt” klinkt geruststellend, maar het gaat erom wáármee. Cash en staatspapier van drie maanden zijn iets anders dan bedrijfspapier of leningen. Dat de Amerikaanse wet dat nu afbakent, is een grote stap vooruit ten opzichte van de situatie waarin uitgevers dat zelf mochten bepalen.
Het derde is dat de handhaving nog moet beginnen. De Amerikaanse uitvoeringsregels moeten tegen 18 juli 2026 klaar zijn en de effectieve handhaving start ten laatste in januari 2027. We zitten dus in de tussenperiode waarin de wet bestaat maar de tanden nog niet volgroeid zijn.
Mijn persoonlijke kijk
Ik gebruik stablecoins, maar uitsluitend waarvoor ze bedoeld zijn: als doorgangsruimte. Geld dat ik binnen enkele dagen of weken weer inzet, mag er even staan. Geld dat ik maanden niet nodig heb, hoort er niet thuis.
Dat was ooit anders. In de jaren dat sommige platformen acht of tien procent “rente” boden op stablecoins, heb ik dat aanbod interessant gevonden. Wat ik toen niet doorhad, was dat dat rendement nergens uit de lucht kwam vallen: mijn munten werden uitgeleend aan handelaars met hefboom. Ik dacht dat ik spaarde. Ik was aan het uitlenen aan mensen die ik niet kende. Toen een aantal van die platformen omviel, ben ik daar goed van geschrokken — al is het gelukkig bij schrik gebleven.
Sindsdien hanteer ik één regel. Als iemand je rendement biedt op iets wat per definitie geen rendement zou mogen opleveren, dan ben jij niet de klant. Dan ben jij de grondstof.
Dat MiCA en de GENIUS Act die ruimte nu inperken, vind ik dan ook eerder goed nieuws dan slecht. Saaie stablecoins zijn goede stablecoins.
Voor wie is dit iets?
Voor wie actief handelt in crypto en tussen posities in iets nodig heeft dat niet beweegt. Voor wie internationale betalingen doet waarbij het klassieke banksysteem traag of duur is. En in landen met een instortende munt zijn dollarstablecoins voor gewone mensen ronduit nuttig — daar moeten we niet flauw over doen.
Voor de Belgische lezer die gewoon zijn spaargeld wil parkeren, is het antwoord veel korter. Dat doe je op een spaarrekening.
Terug naar de garderobe. De regelgevers hebben eindelijk beslist dat de balie moet kunnen aantonen dat je jas er nog hangt. Dat is winst. Maar je blijft wel iemand anders vertrouwen met je jas — en dat is precies het verschil tussen een stablecoin en het geld op je eigen rekening.
Bronnen
- European Banking Authority – Asset-referenced and e-money tokens (MiCA)
- Spark – The GENIUS Act explained: how US stablecoin law reshapes digital payments
- US Congress – S.394, GENIUS Act of 2025 (wettekst)
- Value Add VC – Stablecoin regulation 2026: rules on a $314B market
- CNBC – Stablecoin USDC breaks dollar peg after $3.3 billion SVB exposure
- The Block – Binance to delist Tether and other non-MiCA compliant stablecoins for EEA users
