Geldmarktfondsen als alternatief voor je spaarrekening: rekent dat wel?

Geldmarktfondsen. Een paar jaar geleden keek niemand ernaar om, en sinds de rente weer bestaat duiken ze overal op als het slimme alternatief voor de spaarrekening. Hogere opbrengst, dagelijks verhandelbaar, geen getrouwheidspremie waar je twaalf maanden op moet wachten.

Het klinkt overtuigend. En voor een deel van de mensen klopt het ook. Alleen wordt in vrijwel elk artikel over dit onderwerp de belangrijkste factor weggelaten, en dat is precies de factor die in België het verschil maakt: de belasting.

Laten we het gewoon naast elkaar zetten.

Wat is een geldmarktfonds eigenlijk?

Een fonds dat belegt in zeer kortlopend schuldpapier: schatkistcertificaten, deposito’s bij banken, commercial paper van solide bedrijven. Looptijden van enkele dagen tot enkele maanden.

Omdat die looptijden zo kort zijn, beweegt de waarde nauwelijks. Een obligatiefonds met langlopend papier kan tien procent zakken als de rente stijgt; een geldmarktfonds zo goed als niet. In mensentaal: het is de plek waar professionele beleggers hun cash parkeren tussen twee beslissingen door.

Het rendement volgt daarbij vrij nauwgezet de kortetermijnrente in de eurozone. Met een ECB-depositorente rond 2,25% ligt het brutorendement van een euro-geldmarktfonds vandaag ruwweg rond de 2%, na aftrek van de beheerskosten van doorgaans 0,10 tot 0,15%.

Hoe wordt zo’n fonds bij ons belast?

Hier zit het punt dat de meeste vergelijkingen overslaan.

Een geldmarktfonds belegt per definitie vrijwel volledig in schuldvorderingen. Daarmee valt het onder de Reynderstaks: 30% roerende voorheffing op het rentedeel van je meerwaarde. Bij een fonds dat voor honderd procent uit kortlopend papier bestaat, is dat rentedeel praktisch je hele opbrengst.

Sinds 1 januari 2026 komt daar de nieuwe meerwaardebelasting bij, maar die twee zijn op elkaar afgestemd om dubbele belasting te vermijden. De heffing van 10% treft alleen het stuk meerwaarde dat níét onder de Reynderstaks valt. Bij een geldmarktfonds is dat stuk verwaarloosbaar.

Conclusie: reken op 30%, niet op 10%. En dat is een veelgemaakte denkfout, want veel mensen hebben in de berichtgeving over de nieuwe belasting het cijfer van tien procent onthouden en gaan ervan uit dat dat overal geldt.

Daarbovenop komt nog de beurstaks bij aankoop en verkoop, afhankelijk van of het fonds distribuerend of kapitaliserend is en waar het geregistreerd staat.

En de spaarrekening?

Die geniet in België een fiscale gunstbehandeling die je nergens anders terugvindt.

Op een gereglementeerde spaarrekening is de eerste schijf van 1.020 euro aan intresten per belastingplichtige volledig vrijgesteld van roerende voorheffing. Voor een koppel met een gezamenlijke rekening wordt dat 2.040 euro. Boven die grens betaal je 15%, en niet de gebruikelijke 30%.

Let op: die vrijstelling is persoonsgebonden en geldt over al je spaarrekeningen samen, ook die op naam van je minderjarige kinderen. Je kan ze dus niet vermenigvuldigen door bij vijf banken een rekening te openen.

Een niet-gereglementeerde spaarrekening of een termijnrekening valt wél gewoon onder 30%.

Wat blijft er netto over?

Tijd om te rekenen. Ik neem een geldmarktfonds dat na kosten 2,03% oplevert, en zet dat tegenover twee spaarrekeningen: eentje aan 1,90%, wat vandaag bij een competitieve speler zonder stortingslimiet haalbaar is, en eentje aan 0,50%, wat ongeveer het niveau is waar verschillende grootbanken zitten.

Bij 50.000 euro

De spaarrekening aan 1,90% brengt 950 euro op. Dat blijft onder de vrijstelling van 1.020 euro, dus je houdt alles. Netto rendement: 1,90%.

Het geldmarktfonds levert 1.015 euro bruto op. Daar gaat 30% af, dus je houdt 710 euro over. Netto rendement: 1,42%.

De spaarrekening wint, ondanks een lager brutorendement. Het volledige verschil zit in de fiscaliteit.

Bij 150.000 euro

Nu is de vrijstelling snel opgebruikt. De spaarrekening aan 1,90% levert 2.850 euro op, waarvan 1.830 euro belast wordt aan 15%. Je houdt 2.576 euro over, of 1,72%.

Het geldmarktfonds komt op 3.045 euro bruto en 2.132 euro netto, ofwel opnieuw 1,42%.

De spaarrekening wint nog altijd, want 15% blijft de helft van 30%.

Maar bij een grootbank aan 0,50%

Hier kantelt het volledig. Op 50.000 euro levert die spaarrekening 250 euro op, belastingvrij, dus 0,50% netto. Het geldmarktfonds houdt 1,42% over.

Dat is bijna drie keer zoveel, en dan hebben we het over hetzelfde geld met een vergelijkbaar risicoprofiel.

Wat betekent dat concreet?

Dat de vraag niet is of geldmarktfondsen beter zijn dan spaarrekeningen. De vraag is welke spaarrekening je vandaag hebt.

Zit je bij een bank die een deftige rente betaalt, dan is die fiscale vrijstelling bijzonder moeilijk te kloppen. Een geldmarktfonds moet dan ruwweg een derde meer brutorendement halen om gelijk te spelen, en dat lukt bij vergelijkbaar risico gewoon niet.

Zit je bij een grootbank die je onder een half procent afscheept, dan is het verhaal omgekeerd en verlies je door niets te doen elk jaar geld.

Persoonlijk vind ik dat de eerste stap daarom niet het openen van een beleggingsrekening is, maar het opzoeken van wat je huidige bank je eigenlijk betaalt. Dat is vijf minuten werk en het bepaalt de rest van de beslissing.

Waar moet je verder op letten?

Drie dingen die in de rendementsvergelijking niet zichtbaar zijn.

De depositogarantie, om te beginnen. Op een spaarrekening is je geld tot 100.000 euro per bank en per persoon beschermd door het garantiestelsel. Voor een geldmarktfonds bestaat die bescherming niet. Dat betekent niet dat je geld onveilig is — de activa zitten afgescheiden en het gaat om kortlopend papier van hoge kwaliteit — maar het is een ander soort zekerheid, en dat verschil moet je bewust aanvaarden.

Vervolgens de beweeglijkheid. Een spaarrekening kan niet dalen. Een geldmarktfonds kan dat in theorie wel, ook al is de kans klein en de omvang beperkt. Wie zijn noodbuffer erin parkeert, moet zich daar comfortabel bij voelen.

En tot slot de veranderlijkheid van de spaarrente. Banken passen hun tarieven aan wanneer het hen uitkomt, en die mooie getrouwheidspremie krijg je pas na twaalf onafgebroken maanden. Wie elk jaar naar de hoogste bieder verhuist, verliest die premie telkens opnieuw. Een geldmarktfonds volgt daarentegen gewoon de marktrente, zonder wachtperiode en zonder voorwaarden.

Voor wie is een geldmarktfonds dan wel interessant?

Voor wie een bedrag aanhoudt dat de vrijstelling ruim overschrijdt en tegelijk vastzit bij een bank met een lage rente. Voor wie zijn cash bij dezelfde broker wil houden als zijn beleggingen, zodat hij snel kan schuiven zonder overschrijvingen tussen instellingen. En voor vennootschappen, want daar geldt het gunstregime van de gereglementeerde spaarrekening sowieso niet.

Voor de particulier met een noodbuffer van enkele tienduizenden euro’s en een behoorlijke spaarrekening is het antwoord eenvoudiger: dan is er weinig reden om iets te veranderen.

Geldmarktfondsen zijn geen slecht product, integendeel. Maar het is een van die gevallen waarin de Belgische fiscaliteit het internationale advies gewoon omkeert. Wie een Engelstalig artikel leest over cash parkeren, krijgt een conclusie die hier voor een grote groep mensen simpelweg niet opgaat.

Reken het dus één keer zelf uit met je eigen bedrag en je eigen rente. Het kost je een minuut en het is het verschil tussen een beslissing en een gewoonte.

Bronnen

• Wikifin – Hoe worden de intresten op je spaarrekening belast?
• Value Square – Wat verandert er aan de fiscaliteit van uw fonds en ETF?
• Curvo – Beste spaarrekeningen in België 2026: een vergelijking
• Curvo – Reynderstaks: alles wat je moet weten voor je beleggingen
• FRED – ECB Deposit Facility Rate for the Euro Area
• Wikifin – De belastingen op je Belgische beleggingen