Bill Ackman: profiel van een legendarische belegger
Als er één naam is die steevast valt wanneer het gaat over activistische beleggers met een uitgesproken stijl en een neus voor controverse, dan is het wel die van Bill Ackman. Met zijn scherpe analyses, charmant charisma en soms nietsontziende aanpak heeft hij zich stevig op de kaart gezet in Wall Street én daarbuiten. Sommigen noemen hem briljant, anderen roekeloos. Maar niemand kan ontkennen dat Ackman een blijvende stempel drukt op de manier waarop investeren en bedrijfsvoering met elkaar kunnen botsen – of net perfect samensmelten.
Een vroege passie voor cijfers en strategie
William Albert Ackman werd geboren op 11 mei 1966 in Chappaqua, New York. Hij groeide op in een joodse familie met stevige wortels in de vastgoedwereld. Zijn vader, Lawrence David Ackman, was CEO van een van de grotere vastgoedmakelaarsfirma’s in New York. Dat vastgoed hem met de paplepel werd ingegeven, is dus geen verrassing. Toch koos Ackman voor een andere richting: na een Bachelor of Arts aan Harvard haalde hij er ook zijn MBA. Zijn thesis daar draaide – hoe kan het ook anders – rond een investeringsthesis voor de vastgoedgroep Alexander’s, wat zijn eerste beursgevecht zou worden.
Het is haast ironisch dat hij toen al aangaf hoe waarde gecreëerd kon worden door onbenut potentieel in bedrijven te ontsluiten. Die gedachte is altijd zijn kompas gebleven. Geen investeerder pur sang die enkel mikt op rendement, maar een activist die bedrijven wil veranderen, hervormen, beter maken. Of dat altijd lukt, is een ander paar mouwen.
De oprichting van Pershing Square Capital Management
In 2004 richtte Ackman zijn investeringsfonds op: Pershing Square Capital Management. De stijl van het fonds? Hard, gedreven, analytisch. Ackman staat bekend om zijn focus op fundamentele waardering en zijn bereidheid om diep te graven in de boeken van bedrijven waarin hij investeert. Hij doet geen halve zaken. Wanneer hij ergens in stapt, doet hij dat met de bedoeling de boel om te gooien. Niet zelden stoot dat op verzet.
Maar dat betekent niet dat hij altijd het gevecht opzoekt. Ackman is ook een meester in het publiekelijk uitspelen van zijn overtuigingen. Denk maar aan de langlopende strijd met het voedingssupplementbedrijf Herbalife. Hij nam shortposities in het bedrijf, sprak erover op conferenties, schreef brieven naar investeerders, financierde zelfs documentaires die Herbalife als piramidespel wilden ontmaskeren. Het werd een publieke strijd tussen hem en andere financiële zwaargewichten zoals Carl Icahn. Uiteindelijk verloor Ackman, maar de episode typeerde zijn volharding – en zijn ego, als we eerlijk mogen zijn.
Een selectie van legendarische investeringen (en flaters)
Niet elke zet van Ackman heeft goud opgeleverd. Maar sommige zetten waren briljant. Neem nu zijn investering in Canadian Pacific Railway. Hij kocht een aanzienlijk belang en voerde een hevige strijd voor een nieuwe CEO. De gekozen leider, Hunter Harrison, bracht het bedrijf terug naar bloei. De waarde van de aandelen steeg spectaculair. Ackman werd gevierd als visionair.
Maar daartegenover staan ook pijnlijke misstappen. Zijn investering in het Amerikaanse warenhuis JC Penney is legendarisch om de verkeerde reden. Ackman geloofde dat een radicale koerswijziging het bedrijf kon redden. Hij haalde Ron Johnson binnen, de voormalige Apple-winkelgoeroe, maar de strategie sloeg niet aan. Klanten dropen af, de omzet kelderde, en Ackman moest uiteindelijk met verlies de aftocht blazen.
Zijn grootste coup kwam echter tijdens de coronacrisis. Ackman sloot in februari 2020 een kredietderivatenverzekering op bedrijfsobligaties af. Toen de pandemie uitbrak en de markten crashten, steeg de waarde van die positie met miljarden. Binnen enkele weken verdiende hij naar schatting 2,6 miljard dollar winst op een investering van “slechts” 27 miljoen. Timing? Absoluut. Maar ook durf, discipline en koude voeten op het juiste moment.
Wat maakt Ackman zo’n opvallende belegger?
Ackman is geen stille kracht. Hij gelooft dat aandeelhouders niet enkel passieve toeschouwers zijn, maar actieve deelnemers die bedrijven kunnen beïnvloeden. Die visie heeft hem tot een exponent gemaakt van het activistisch beleggen. En hoewel hij daarin lang niet de enige is – denk aan Icahn, Loeb of Singer – is Ackman bijzonder in zijn flair.
Hij is mediageniek, altijd bereid om zijn visie publiekelijk te verdedigen. Hij schuwt de camera’s niet. Integendeel: hij weet ze handig in te zetten om de druk op bedrijfsleiders op te voeren. Ackman spreekt met overtuiging, gebruikt data, en durft ook zijn emoties te tonen. Zijn beroemde speech waarin hij waarschuwde voor de impact van COVID-19, waarbij hij in tranen uitbarstte, werd zowel geprezen als bekritiseerd. Maar op dat moment wás hij de markt, of minstens toch de stem ervan.
Hij bouwt doorgaans geconcentreerde portefeuilles. Geen vijftig bedrijven om het risico te spreiden. Ackman kiest er hooguit tien, vijftien. Daar gaat hij dan all-in op. Dat maakt zijn stijl riskanter, maar ook potentieel veel rendabeler. Als hij het bij het rechte eind heeft, zijn de beloningen enorm.
Welke bedrijven zitten vandaag in zijn vizier?
Pershing Square staat vandaag te boek als een van de beter presterende hedgefondsen ter wereld, met miljarden onder beheer. Ackman blijft trouw aan zijn strategie van geconcentreerde posities. Tot zijn recente favorieten behoren onder meer Chipotle Mexican Grill, een keten die hij als groeibriljant ziet. Hij heeft ook belangen in Hilton Worldwide, Restaurant Brands International (bekend van Burger King), en Alphabet – ja, die van Google.
Opmerkelijk is dat Ackman sinds kort ook flirt met het idee om opnieuw in tech te stappen, ondanks zijn eerdere kritiek op de sector. Hij heeft publiek zijn bewondering uitgesproken voor bedrijven als Nvidia, en er zijn geruchten dat hij zich wil wagen aan AI-gerelateerde aandelen. Of dat verstandig is? Moeilijk te zeggen. Maar als Ackman ergens instapt, doet hij dat zelden zonder een diepgaande analyse in zijn achterzak.
Wat kunnen Belgische beleggers leren van Ackman?
Hoewel het beleggen op Amerikaanse schaal voor de meesten van ons buiten bereik ligt, zijn er wel degelijk lessen te trekken uit het werk van Ackman. In de eerste plaats is er zijn focus op fundamentals. Ackman gelooft niet in luchtkastelen. Hij wil weten hoe een bedrijf werkt, wat de cashflow is, wie het leidt. Hij leest jaarverslagen alsof het romans zijn. Dat is iets wat elke belegger kan – en misschien wel móét – doen. Geen blinde sprongen, maar goed onderbouwde keuzes.
Een tweede les is zijn lef. Ackman durft anders te denken. Hij zwemt tegen de stroom in, zoekt naar underdogs, bedrijven waar nog waarde in zit maar die niet gezien worden. Voor wie op de Belgische beurs speurt naar koopjes, is dat geen slechte insteek. Het vergt moed, maar wie goed voorbereid is, maakt meer kans op rendement dan wie klakkeloos de massa volgt.
Ten derde is er zijn langetermijnvisie. Ondanks de publieke ruzies, de korte termijn winsten en verliezen, kijkt Ackman doorgaans verder dan één kwartaal. Hij blijft zitten, soms jarenlang, als hij gelooft dat de koers komt. Die rust, dat geduld – het zijn zeldzame kwaliteiten in een wereld die almaar sneller draait.
Of ik Ackman zelf zou volgen? Niet blindelings. Maar ik hou hem wel scherp in het oog. Omdat zijn stijl ons iets leert over durf, analyse, en het belang van een stevige overtuiging. En misschien ook een beetje over hoe ver je kan gaan als je een bedrijf écht wilt veranderen.
