John B. Neff: profiel van een legendarische belegger

In het pantheon van grote beleggers prijkt de naam van John B. Neff zonder meer op een ereplaats. Terwijl anderen zich lieten verleiden door de glitter van groei-aandelen en hypes, bleef Neff met beide voeten op de grond. Zijn stijl? Degelijk, consistent en wars van modegrillen. In een financiële wereld die vaak voelt als een casino, was Neff eerder de bedachtzame schaker. Hij geloofde in cijfers, waarderingen en gezond verstand — geen flitsende PowerPoints of wilde projecties. En dat leverde hem indrukwekkende rendementen op, jaar in jaar uit. Geen wonder dat zijn naam tot op vandaag met eerbied uitgesproken wordt.

Wie was John Neff en wat maakte hem zo bijzonder?

John Neff werd geboren in 1931 en begon zijn carrière in een tijdperk waarin beleggen nog een nicheactiviteit was, lang voor de democratisering via apps en ETF’s. In 1964 ging hij aan de slag bij Wellington Management, waar hij het Windsor Fund onder zijn hoede kreeg. Wat volgde was een beleggingscarrière van meer dan drie decennia die voor velen als leidraad geldt voor wat “waardevol beleggen” werkelijk betekent.

Tussen 1964 en zijn pensioen in 1995 behaalde Neff een gemiddeld jaarlijks rendement van ongeveer 13,7%, tegenover 10,6% voor de S&P 500. Dat verschil lijkt klein op papier, maar in termen van samengestelde groei betekent het dat een initiële investering zich veel vaker verdubbelde. Dit alles zonder in te zetten op risicovolle technologiebedrijven of exotische strategieën. Neff vertrouwde op analyse, discipline en een scherp oog voor ondergewaardeerde aandelen met een solide dividend.

Zijn voorkeur ging uit naar sectoren die vaak als ‘saai’ worden beschouwd: banken, verzekeraars, nutsbedrijven, farmaceutische reuzen. Maar zoals Neff zelf zei: “It’s not the glamour stocks that make you money, it’s the earnings and the price you pay for them.”

De beleggingsstijl van John Neff uitgelegd

John Neff wordt vaak omschreven als een ‘waarde-investeerder’, maar hij onderscheidde zich duidelijk van Warren Buffett en Benjamin Graham. Waar Graham zich vooral richtte op boekwaardes en veiligheidsmarges, en Buffett op bedrijven met een “economische gracht”, focuste Neff op één indicator als kernkompas: de koers-winstverhouding (P/E ratio).

Neff zocht naar aandelen met een lage P/E-ratio, liefst ver onder het marktgemiddelde, maar gecombineerd met een solide winstgroei en — dit is belangrijk — een aantrekkelijk dividendrendement. Hij noemde zijn aanpak zelf “low price-to-earnings investing”. Dat hield in dat hij betaalbare aandelen selecteerde die door de markt tijdelijk over het hoofd gezien werden, maar wel potentieel boden om te groeien en cashflow uit te keren.

Hij hield niet van dure technologieaandelen, zeker niet in de jaren tachtig en negentig toen deze almaar populairder werden. Liever kocht hij aandelen die andere beleggers links lieten liggen omdat ze niet “sexy” genoeg waren. Hij geloofde dat de prijs die je betaalt, net zo belangrijk is als het groeipotentieel van een aandeel — zoniet belangrijker.

Waarom was zijn dividendfocus zo krachtig?

In een tijd waarin veel beleggers blind keken naar groei, keek Neff naar iets fundamentelers: dividenden. Dividendgroei en -rendement waren voor hem een bewijs dat een bedrijf solide genoeg was om winst met zijn aandeelhouders te delen. Bovendien boden dividenden een buffer in slechtere beursjaren. Het rendement dat je jaarlijks ontvangt, maakt immers het verschil wanneer de beurs zijwaarts beweegt of corrigeert.

Neff’s voorkeur voor dividendaandelen was niet enkel defensief bedoeld. Het gaf hem ook de mogelijkheid om rendement te genereren zonder op koerswinsten te hoeven wachten. Een soort dubbele motor, zeg maar: koersstijging + dividend = totaalrendement. En dat alles voor een lage instapprijs. Daar zit een zekere schoonheid in, die veel beleggers pas laat ontdekken.

Neff’s kritische kijk op groeiaandelen en Wall Street

John Neff was niet bepaald dol op de trendgevoelige aard van Wall Street. Hij was wars van modegrillen, en nog meer van hypes. Hij heeft zich in het verleden meerdere keren kritisch uitgelaten over hoe beleggers massaal achter de nieuwste “big thing” aanliepen, vaak zonder naar fundamentele cijfers te kijken.

Voor Neff telde maar één ding: hoeveel winst maakt het bedrijf, en hoeveel betaal ik daarvoor? Het maakte hem ook sceptisch tegenover technologieaandelen. Dat betekent niet dat hij technologie afwees per definitie, maar hij had een afkeer van bedrijven met torenhoge waarderingen zonder stabiele kasstromen. In een tijd waar de Nasdaq explodeerde met namen als Cisco en Oracle, zat Neff liever in farmaceuten of industriebedrijven met voorspelbare cashflows.

Zijn nuchtere aanpak maakte hem misschien minder populair in televisiestudio’s en beleggersfora, maar onder vakmensen genoot hij het diepste respect. Niet door glamour, maar door resultaat — jaar in, jaar uit.

Wat kunnen beleggers vandaag nog leren van John Neff?

Hoewel de marktomstandigheden vandaag radicaal anders zijn dan in de jaren ’70 of ’80, blijft de kern van Neff’s strategie verrassend actueel. In een tijd van torenhoge waarderingen, speculatie op AI-aandelen en toenemende volatiliteit, is zijn benadering van “winst tegen een redelijke prijs” meer dan ooit relevant.

Het is verleidelijk om vandaag mee te springen op de trein van Tesla, Nvidia of andere hypegevoelige aandelen. Maar wie zich baseert op de principes van Neff — lage waardering, degelijke winstgroei, aantrekkelijk dividend — bouwt een portefeuille die beter bestand is tegen stormen. Je zult misschien niet elk jaar op de eerste rij zitten, maar over tijd bouw je wel vermogen op met minder risico en meer gemoedsrust.

Persoonlijk geloof ik dat zijn aanpak vooral geschikt is voor de “gewone belegger”. Niet iedereen heeft tijd of zin om constant grafieken te analyseren of kwartaalcijfers te ontleden. Neff’s filosofie is eenvoudig genoeg om te begrijpen, maar krachtig genoeg om resultaat te boeken. En het feit dat hij consequent boven de markt presteerde zonder ingewikkelde derivaten of algoritmes, is ronduit bewonderenswaardig.

Zijn er hedendaagse opvolgers van Neff’s filosofie?

Hoewel John Neff in 2019 overleed, leeft zijn gedachtegoed voort in de aanpak van verschillende fondsbeheerders en particuliere beleggers. Denk aan managers van dividendfondsen, of value-ETF’s die zich focussen op ondergewaardeerde aandelen met gezonde fundamentals. Ook binnen de FIRE-beweging (Financial Independence, Retire Early) zie je sporen van Neff’s denken: lage kosten, stabiele dividenden, waardering boven hype.

Toch zijn er relatief weinig prominente figuren die zich expliciet als erfgenaam van Neff profileren. Waarschijnlijk omdat zijn stijl weinig spektakel bevat — het is eerder een trage stoofpot dan een pittige wok. Maar wie geduld heeft, wordt beloond. Misschien is dat wel de grootste les van John Neff: beleggen hoeft niet flitsend te zijn om winstgevend te zijn. En wie dat beseft, kijkt met andere ogen naar zijn portefeuille.