Ray Dalio waarschuwt: wereldwijde spreiding zet door, weg van Amerikaanse activa

Op het World Economic Forum in Davos vatte Ray Dalio, bekend van Bridgewater Associates, het marktsentiment samen in één zin: er is “in het algemeen” een aanhoudende diversificatie weg van Amerikaanse activa. Dat klinkt als een klassieke oproep tot spreiding, maar in de context van vandaag is het vooral een waarschuwing: de wereld herprijsd risico’s die jarenlang onder de radar bleven. Dalio wijst op een combinatie van hoge Amerikaanse schulduitgifte, geopolitieke onzekerheid en de groeiende reflex bij grote spelers om minder afhankelijk te zijn van één munt en één kapitaalmarkt. De discussie gaat daarmee niet alleen over aandelenwaarderingen, maar ook over de vraag wie in de toekomst nog bereid is om grote Amerikaanse tekorten te blijven financieren tegen relatief lage vergoeding. Voor beleggers is dit relevant omdat zulke verschuivingen zich vaak eerst tonen in valuta, rentes en “veilige havens”, nog vóór ze zichtbaar worden in bedrijfswinsten.

Van “trade wars” naar “capital wars”: Dalio’s kernpunt

Dalio’s boodschap draait om de overgang van klassieke handelsconflicten naar wat hij “capital wars” noemt: spanningen die zich niet enkel uiten via tarieven of importquota, maar via de richting waarin kapitaal stroomt. In zijn analyse botst een groot aanbod van Amerikaanse staatsobligaties op een minder voorspelbare vraag vanuit het buitenland. Jarenlang waren Amerikaanse Treasuries de ruggengraat van reserves en defensieve portefeuilles, maar wanneer politieke frictie toeneemt en het schuldaanbod blijft groeien, wordt de bereidheid om die rol te blijven spelen minder vanzelfsprekend. Dalio formuleert het als een supply-demandvraagstuk: de VS moet veel papier plaatsen, terwijl sommige kopers tegelijk meer reden zien om te spreiden.

De recente berichtgeving rond “Sell America”-posities illustreert dat dit thema breder leeft dan enkel bij macrobeleggers. Media wezen op opvallende momenten waarop de dollar, Treasuries en Amerikaanse aandelen gelijktijdig onder druk kwamen te staan, wat ongewoon is in klassieke “risk-off”-fases. Niet elke analist ziet daarin meteen een structurele breuk; sommigen benadrukken dat kapitaal pas echt grootschalig wegtrekt als elders betere rendementen lonken. Maar zelfs dan blijft Dalio’s punt overeind: zodra de wereld het VS-risico actiever gaat prijzen, kan de drempel om te diversifiëren sneller zakken dan beleggers gewend zijn.

Centrale banken, goud en reservebeheer: de stille motor achter diversificatie

Een belangrijk element in Dalio’s verhaal is dat de verschuiving niet alleen uit de private markt komt, maar ook uit het reservebeheer van centrale banken. In Davos benadrukte hij dat centrale banken goud kopen als diversificatie weg van fiatvaluta’s zoals de dollar en de euro. Dat is geen nieuw fenomeen, maar het wordt relevanter wanneer het gecombineerd wordt met hogere geopolitieke onzekerheid en een toegenomen aandacht voor sanctierisico’s en “jurisdiction risk”. Wie reserves beheert, denkt immers niet alleen aan rendement, maar ook aan toegang, liquiditeit en politieke neutraliteit.

In het nieuws werd dit gekoppeld aan concrete voorbeelden. Zo kwam er aandacht voor de beslissing van een Deens pensioenfonds om zijn blootstelling aan Amerikaanse Treasuries af te bouwen, waarbij onder meer krediet- en schuldhoudbaarheid als argumenten werden aangehaald. Zulke stappen zijn op zichzelf niet groot genoeg om de markt te kantelen, maar ze zijn wel signaalwaarde: als meer instellingen dezelfde redenering maken, kan de marginale koper van Amerikaanse schuld veranderen. En net die marginale koper bepaalt vaak de prijs, dus de rente waartegen de VS zich financiert.

Ook buiten Dalio’s eigen uitspraken wijzen economen erop dat reservevaluta’s niet alleen steunen op economische omvang of militaire macht, maar op institutionele robuustheid, voorspelbaarheid van beleid en marktstructuur. Dat betekent niet dat de dollar plots zijn rol verliest, maar wel dat extra vraag naar alternatieven zoals goud, of een bredere mix van valuta’s, in een versneld tempo kan doorzetten. Voor beleggers vertaalt dit zich in twee praktische gevolgen: valutahedges worden belangrijker, en “veilig” is niet langer automatisch synoniem met “Amerikaans”.

Wat betekent dit voor beleggers: kansen, risico’s en portefeuilles in euro’s

Voor Europese beleggers is Dalio’s boodschap extra relevant omdat onze portefeuilles vaak impliciet al een grote dollarcomponent bevatten. Zelfs wie vooral in wereld-ETF’s zit, is doorgaans zwaar blootgesteld aan Amerikaanse megacaps en aan de dollar. Als de wereldwijde diversificatie weg van VS-activa doorzet, zijn er meerdere kanalen waarlangs je rendement beïnvloed wordt: (1) de rente op Amerikaanse Treasuries kan structureel hoger moeten om kopers te lokken, (2) de dollar kan meer schommelen of op langere termijn minder wind in de rug krijgen, en (3) waarderingen van Amerikaanse activa kunnen gevoeliger worden voor politieke risicopremies.

Dat hoeft niet automatisch negatief te zijn. Hogere Amerikaanse rentes kunnen op termijn betere instapmomenten creëren in kwaliteitsobligaties, en meer spreiding in kapitaalstromen kan kansen openen in regio’s die jarenlang in de schaduw van de VS stonden. Tegelijk waarschuwt Dalio impliciet voor een klassiek beleggingsfoutje: denken dat spreiding enkel betekent “meer tickers”. In deze context gaat spreiding ook over rechtsgebieden, munten en de vraag waar je uiteindelijke koopkracht aan hangt. Een portefeuille die in euro’s gemeten wordt, kan namelijk prima renderen in dollars en toch teleurstellen zodra de wisselkoers tegenzit.

De belangrijkste les is daarom niet dat je de VS moet “dumpen”, maar dat je aannames moet herbekijken. Wie de voorbije tien jaar leunde op de combinatie van sterke Amerikaanse groei, dalende rentes en een stevige dollar, kan in een nieuw regime terechtkomen waarin die drie niet langer tegelijk meewerken. Dan wordt het logisch om bewuster te spreiden: een groter gewicht aan niet-Amerikaanse aandelen waar waarderingen en sectorstructuur anders zijn, een doordachte obligatiemix met aandacht voor valuta, en eventueel een beperkte allocatie naar “hard assets” die zich anders gedragen wanneer vertrouwen in fiat en schuld dynamisch wordt.

Dalio’s scenario is geen voorspelling van een crash, maar een routekaart van risico’s die langzaam zichtbaar worden. En dat is net het gevaarlijkste type risico voor beleggers: het risico dat niet plots toeslaat, maar zich stap voor stap in prijzen en correlaties vreet. Wie dat tijdig vertaalt naar portefeuillekeuzes, hoeft niet te gokken op het einde van de dollar of de Amerikaanse markt; je zorgt er gewoon voor dat je niet afhankelijk bent van één uitkomst.

Bronnen

• Bloomberg (22 jan 2026) – Ray Dalio sees ongoing diversification away from US assets
• Bloomberg Video (22 jan 2026) – Dalio: general diversification away from the US
• Yahoo Finance (22 jan 2026) – Dalio over diversificatie, voorbeeld van Deens pensioenfonds
• Fortune (21 jan 2026) – Dalio over het einde van de regels-gebaseerde wereldorde en “capital wars”
• Forbes (20 jan 2026) – Uitleg bij Dalio’s begrip “capital wars”
• Axios (21 jan 2026) – Duiding bij de “Sell America”-trade
• Barron’s (jan 2026) – Eswar Prasad over dollar, geopolitiek en reservevaluta-dynamiek